Archiwum tagów: pensjonat pies

Jubileusz!!! 5 lat Pensjonatu dla psów „U zoopsychologa”

Dokładnie 5 lat temu powstał Pensjonat dla psów „U zoopsychologa”. To może się wydawać niewiarygodne, ale wcale tego nie planowałam. Po prostu taka powstała potrzeba. Prowadziłam (i nadal prowadzę :c) ) terapie psich zachowań.  Wizyta odbywa się w miejscu zamieszkania psa, poznaję problemy jakie sprawia, określam i wyjaśniam przyczyny i ustalam zmiany, jakie należy wprowadzić, aby wszystko wróciło do równowagi. Wszystko klarownie, jasno i prosto. A jednak okazało się, że niektórzy klienci nie mają czasu albo nie radzą sobie z wprowadzaniem ustalonych zmian i potrzebują mojej dodatkowej pomocy. Chcieli, bym zabrała psa do siebie i wstępnie popracowała nad zmianą jego zachowania. Jako pierwsza trafiła do mnie wesoła, ale odrobinę zbyt swawolna, wielka Tycia pani Hanny Samson, to właśnie ona zapoczątkowała tę historię.

Po pobycie w moim domu psy wracały spokojne, zrównoważone i posłuszne , więc prowadzenie dalszej terapii było o wiele łatwiejsze. A że opiekunowie tych pierwotnie niesfornych psiaków byli bardzo zadowoleni z efektów mojej pracy, w naturalny sposób chcieli je również zostawiać u mnie w czasie wyjazdów i wakacji. Zaufali mi, wiedzieli, że ich pies będzie w dobrych rękach i na dodatek będzie się świetnie bawił. Polecali mnie też swoim znajomym. No tak, ale ja miałam swoje własne trzy psy, w domu robiło się ciasno i niewygodnie. Dlatego w ocieplanym i ogrzewanym drewnianym budynku obok domu stworzyliśmy z mężem w kwietniu 2009 roku cztery wygodne, drewniane boksy. Bardzo szybko okazało się jednak, że to za mało. Na 1 lipca mieliśmy rezerwację na kolejne trzy psy, ich boksy były gotowe na godzinę przed ich przyjazdem! ;c) Na wiosnę następnego roku musieliśmy stworzyć kolejne dwa boksy, latem dobudowaliśmy jeszcze cztery. Teraz możemy gościć 13 psów.

Stworzyliśmy dla nich domowe warunki, tak by czuły się komfortowo i bezpiecznie. Mają też trzy wybiegi do dyspozycji, jest to szczególnie przydatne, gdy jest komplet psich gości albo gdy trzeba psy podzielić na grupy np. ze względu na ogromny kontrast wagowy. Przecież duży szwajcarski pies pasterski, który waży ponad 50 kg nie może bawić się z dwukilogramowym yorkiem czy jeszcze mniejszym chihuahua, bo nawet przy najlepszych chęciach może go po prostu przydepnąć…

No właśnie… w taki oto naturalny sposób stałam się właścicielką pensjonatu dla psów. To było 5 lat temu, jak ten czas leci… :c)

Dom z ogrodem i pies

Saba jest półtoraroczną owczarką niemiecką. Kiedy po raz pierwszy przyjechała do naszego Pensjonatu zauważyliśmy, że nie interesują ją inne psy. Była zafiksowana na człowieku, potrzebowała jego ciągłej obecności i uwagi. Wśród psów czuła się niepewnie, unikała ich towarzystwa, leżała biernie w najdalszym rogu wybiegu. To, że pozostałe psy biegały w koło, szalały radośnie za piłką nie zmieniło jej nastawienia. Nie chciała i nie umiała nawiązać kontaktu z osobnikami swojego gatunku. Dla niej liczył się tylko człowiek.

Mona to urocza dobermanka, lat pięć. Inne psy tylko jej przeszkadzają. Stoi na najwyższym punkcie wybiegu i patrzy w dal. Jeśli długo nie widzi sylwetki człowieka, zaczyna szczekać. Nawet młody, przystojny beagiel, który wyraźnie się w niej zakochał, lizał ją po uszkach, chodził krok w krok i namawiał do pieszczot i zabawy nie był w stanie wytrącić ją z tego zapatrzenia. Co jakiś czas fukała na niego i opędzała się jak od natrętnego owada.

Milly to mały mieszaniec  jack russella. Kiedy znalazł się na wybiegu, każdy chciał się z nim zaprzyjaźnić, on jednak był tak przerażony tą wesołą i towarzyską zgrają, że tylko pokazywał swoje piękne uzębienie i chował się przy drzwiach wyjściowych. Niech je natychmiast otworzą! Co on tutaj robi? To jakaś straszna pomyłka. On przecież nie jest psem!!! Milly uważał, że jest człowiekiem i jego miejsce jest wśród ludzi, a nie wśród jakichś dzikich, dziwnych stworzeń…

Takich przykładów mogłabym podać bardzo wiele. To psy, które nie mają na co dzień kontaktu z innymi psami, a co najważniejsze, nie miały go w okresie dorastania. Mieszkają zazwyczaj w pięknych domach z ogrodem. Mają do swojej dyspozycji ogromną przestrzeń, ale nigdy nie bawiły się z drugim psem. Nawet jeśli są wyprowadzane na spacer poza działkę, nie spotykają tam swoich pobratymców. Dojrzewały przy człowieku i tylko z nim się bawią, „rozmawiają”, przytulają. Nie wiedzą co to znaczy być psem, nie potrafią rozmawiać z innymi psami, nie potrafią się z nimi bawić ani komunikować w swobodny sposób. Mają do innych psów w najlepszym wypadku stosunek obojętny, w najgorszym panicznie się ich boją i zachowują bardzo agresywnie.

Żeby nie kończyć tego wpisu w tak smutnym nastroju dodam, że Saba przy kolejnym pobycie w naszym Pensjonacie opuściła w końcu swój bezpieczny zakątek wybiegu i powoli dołączyła do reszty towarzystwa. Jeszcze nie potrafi się bawić, ale obserwuje innych i stawia pierwsze nieśmiałe kroki w tej nauce :c). Mona coraz rzadziej szczeka i nie wodzi wciąż oczami za człowiekiem, potrafi już się położyć i zdrzemnąć. Milly, och, Milly jest duszą towarzystwa :c).